Na temat tej książki ukazały się chyba tylko pochlebne recenzje; i nie będzie zaskoczeniem fakt, że "Dziewczyna z zapałkami" podbiła też moje serce.

"Dziewczyna z zapałkami" to historia Hanny - konfrontacja jej wyobrażeń, oczekiwań wobec życia z jego codzienną, zmęczoną i szarą twarzą. Zawsze kiedy mnie dopada ta niechciana szarość, chciałabym ją wyrazić, przelać na papier. Mam wrażenie, że za mnie, za wiele kobiet zrobiła to Anna Janko. Szczerze zazdroszczę autorce daru pięknego, poetyckiego pisania o prostych, błahych sprawach, które nieraz trawią duszę.

Niedobrze jest generalizować, ale myślę, że każdy może w tej książce znaleźć jakiś fragment siebie. Na codzień ten brakujący element układanki własnego jestestwa bywa nieuchwytny, lekki i ulotny, ale zdajemy sobie sprawę z jego istnienia. Janko go uchwyciła i w sposób niezwykły pokazała.

Ten swoisty pamiętnik, choć pisany nostalgiczną nutą, nie zasmuca. Autorka otacza czytelnika miękką puchową kołdrą i daje mu moment dla siebie, czas i atmosferę do autorefleksji. Jest w tym wszystkim jakaś magia.

Wiem, że po "Dziewczynę z zapałkami" sięgnę jeszcze nie raz, a rzadko zdarza mi się czytać coś choćby dwa razy. Odnoszę wrażenie, że z każdą kolejną lekturą ta książka da mi coś nowego i ważnego.

Jeden z wielu fragmentów książki, który szczególnie mi się spodobał. Choć ciągle temu zaprzeczamy; w czasach, gdy apogeum popularności osiąga bycie singlem, samotność wciąż smakuje gorzko.

"Potrzebuję adresata, aby być.

Bo naprawdę mocno być - można tylko wobec kogoś. Czy nie jest tak, że w pustym mieszkaniu, sami dla siebie, jesteśmy tylko psychiczną chmurą, która na przykład zasłania lub odsłania słońce, z której pada deszcz (łez), albo biją wściekłe pioruny?

To inni nadają nam kształt. To dla innych trzymamy formę. Dlatego samotność bywa tak zabójcza. Dlatego ludzie trwają w złych związkach tak długo, jak się da, aż z nich samo nie oblezie to obce ciało, partnera, który jest może najgorszy z możliwych, ale jest. Bo jak to tak, odejść do NIKOGO? Rozpadu się boimy, dezintegracji osobowości, bezimienności. Chyba że ktoś lub coś nas wyrwie, wyzwoli, na nowo stworzy!"

Ocena: 5.5/6